Дундаж монгол Долгор: Завгүй амьдрал

2022/06/02

Энд намайг хүлээдэг бичснийг маань эргэж тойрдог хүн байдаг эсэхийг мэдэхгүй. Мэдэж байгаа минь болвоос нийтлэлээрээ уулзалгүй удчихлаа. Долгортой долоо хоногтоо нэг удаа уулзалгүй өнгөрчихөөр багадаа хичээлээ таслачихаад багшаасаа бэргэж, бэргэж ангидаа орсон тэр мэдрэмжтэй маань өнгө ижил.

Хорь ч билүү хоногийн өмнө фэйсбүүкээ ухаж суутал жүжигчин Лутаагийн “завгүй” гэдэг дууг олоод сонсчихов. Тэр цагаас хойш тэр завгүй дууны үг миний амьдрал хоёр яг ян хийж таарах нь тэр. Нэгдэхэд завгүй, хоёрдахьд завгүй, гуравдахьд завгүй … бүтэнсайнд завгүй ээ. Гэхдээ (гэхдээгээс өмнө хэлсэн бүх өгүүлбэр нохойн баас байдаг) завгүй байх юуных нь сайхан байхав дээ. Өөрийнхөө дуртай юмандаа цаг гаргахгүй, гүн бодох тэнхэлгүй, гэрийнхэнтэйгээ холбогдох цаггүй өдөр хоногууд сар шахуу үргэлжилэв. Би өөрөө биеэрээ, ухаан санаагаараа туйлдахаас цаашгүй. Түр зогсоод аживаас хүлээлт бас хүлээсээр цагийн хувиараа битүү чигжчихснээ анзаарав. Амжилттай байхыг шаарддаг, хортой эерэгээр дүүрэн капитилист нийгэмд хөдөлвөл хөлс, зогсвол зоос учраас агшин бүрээ ашигтай байхыг бид хичээдэг. За энэ ашигтай байх гэдэг асуудал дээр миний завгүй амьдралын хамгийн их булингар зангирдаг юм байна. Ашигтай байх гэж хичээснээсээ болоод үр дүнтэй байж, гүн төвлөрч чаддаггүй юм байна. Хэд хоногийн өмнө манай сайт дээр хүмүүс болон байгууллагууд сул зогсолтыг үнэлдэггүй талаар нийтлэл орсон. Үгүй ээ бүр яг намайг хэлчихэж. Хортой эерэг нийгмийн хүлээсээр өөрийгөө баглахгүй гэж хичээдэг ч миний цагийн хуваарь нэг мэдэхэд л тэнд очихгүй бол болохгүй, тэрэнтэй уулзахгүй бол болохгүй, энийг амжуулахгүй бол ашиггүй, тэрийг хийхгүй бол амжихгүй гэдэг нийгмийн хүлээсээр баглагдчихсан, нэмээд дээр нь өдий насандаа төдий хэмжээнд байхгүй бол болохгүй гэдэг өөрийнхөө хүлээлтэнд боолчлогдчихсон эрээн мяраан элдэв учралаар дүүрчихэж.

Хэрвээ нийгэм өөрийгөө шатааж дуусдаг, нэг зэрэг олон юм хийх чадвартай юниверсал хүн байхыг биднээс шаардаж байгаа бол эсрэгээрээ бид мундаг байх албагүй гэдгээ ойлгоод өөрсдийнхөө хүлээлт, бусдад тавьдаг хүлээснээсээ ангижрах хэрэгтэй юм байна. Завгүй цагийн хуваарьт зэвэрдэг хамгийн чухал зүйл нь хүн хоорондын дотно харилцаа аж. Багадаа том болоод аав, ээж шигээ болохгүй гэж боддог байж билээ. Тэр хоёр дандаа завгүй болохоор. Одоо том болсон чинь тэр хоёроосоо ч завгүй хүн болчихов, гунигтайгаар.

Нөгөө талаас, сайн нь завгүй учраас гуниглах зав ч бас цөөхөн. Би гэхэд урд талын мөрний өгүүлбэрийг биччихээд хоёр хором элгээ эвхэж, нэг цэгт ширтэж хэсэг гуньж суув. Даанч дараагийн хуваарьт ажил ойртоод шамдуулах тул нэмж гуних цаг маань дуусчихлаа. Бидний үеийнхэн биеийн хүчээр юмыг мундагддаг тэр үеэс халиад илүү ухаантай, гарц шийдлээ олоод урамтайгаар урагшилдаг болж байгаа гэдэгт би итгэж байна. Гуньж суухдаа өөртөө хэлдэг үг минь юмс түр зуурынх гэдгийг санаарай, юм бүхэн болоод л өнгөрнө. Гэхдээ болоод л өнгөрөх юм чинь гэж аясаар нь амьдралд найдахынхаа оронд аливаад өөрөө эцсийн хугацааг нь товлож өгөөд, тогтмол үйлдлийн хүчээр асуудлыг нухчин дарна гэдэгтээ итгэдэг болсон. Хэт их битгий завгүй байгаарай, бие чинь туйлдна, оюун чинь гүн төвлөрөх чадваргүй болно, сэтгэл чинь хоосорч, хоосон тэр хөндүүр нь жин дарж өвтгөнө.

Гэхдээ энэ асуудлыг ч бас даваад гарах уран арга байгаа. Гэхдээгээс өмнө хэлсэн бүх үг нохойн баас болдог :))

Дундаж монгол Долгор

Холбоотой нийтлэлүүд:

Дундаж монгол Долгор: Эхлэл

Дундаж монгол Долгорын зайлшгүй сурах ёстой хэл