Парис дахь Marmottan нэрт буйдхан музейд далайн бяцхан тохойг харуулсан зураг байдаг. Нам гүм ус, намуухан давалгаа, зөөлөн салхийг анх харсан хүн олж үзэх энэ зураг импрессионист хүмүүсийн л сонирхлыг татах эд шиг санагдаж магадгүй.
Гэхдээ ойроос хараарай. Зураач Берт Морисот "бүх импрессионистуудаас хамгийн дутуу үнэлэгдсэн нь байж магадгүй юм" гэж Жейсон Фарагог бичдэг бөгөөд энэ зураг нь жижиг талбайд олон хүн, тэдний агшинг агуулснаараа баялаг, он цаг элсэн ч эрхэмсэг, яруугаараа үлдсэн юм.
Эмэгтэй чадвар тэгээд алдартай уран зураачид ховор байдаг. Тэдний нэг Морисот нөхрөө зурах нэн ховор алхам хийжээ. Энэхүү бүтээлд далайн эргийн амралтыг энгийн яруугаар илэрхийлсэн ч дараа нь шинэ моод болон түгжээ. Одоо хөөрхөн гэж тооцогддог Импрессионист урлаг тухайн үед радикал, үймээн самуунтай байсан нь орчин үеийн шинэчлэлийн талаархи түгшүүрийн тайлбар байв.
Ойр ойрхон харвал зураг нь өөрөө “үзэх” үйлийн тухай юм. Морисотын нөхөр нь эмэгтэй хүн рүү харж байгаа бөгөөд тэр хүүхдийг харж байна, тэр нь эргээд далайг харж байна гээд яг л уран зураг доторх уран зураг ширтэж буй мэт Морисот тэднийг бүгдийг нь ажиглаж, гадаад төрхөөр тодорхойлогдох Belle Époque хэмээх шинэ нийгмийн дэг журмыг баримтжуулжээ.
"Морисот далайн эргийг орчин үеийн амьдралын шинэ илэрхийлэл болгон хэрхэн яаж будсан байгааг та харж болно. Одоо бидний амьдрал тэр чигтээ таашаал, дарамтаар тодорхойлогдож байна. Яг л энэ зураг шиг. Товчоор хэлбэл “үзэгдэх” буюу хүнээр ширтүүлэх, хүнд харагдах нь өөрөө дарамт шахалт" гэж Жейсон бичжээ.
А.Долгор
