Үхсэн амьтад, хожим нас барагчдыг задласны үр дүнд эртний грекүүд зүрхний анатомийг бичин үлдээжээ. Амьтан болон нас барсан хүнийг идэвхитэй задлан шинжилж байсан үед Гиппократ “Зүрхний тухай” ном бичиж пирамидалын хэлбэртэй улаан хүрэн эрхтэн амьдралын төв гэжээ.

Гиппократ, Аристотель, эртний Ромын эмч Галений номуудыг дундад зууны их сургуулиудад судалж байв. Сургалт нь ховорхон тохиолдолд задлангаар дагалддаг байжээ.

Тиймээс зүрхний талаар эртний ном зохиолоор төсөөлж ирсэн. Дүрслэл нь улам бүр хийсвэр болж байсан нь мэдээж. Гэхдээ дундад зуунд л эмч домч нар зүрхний хэлбэрийг гаргаж, шашны номлогчид түүний бурханыг хайрлах сүнс, сэтгэлийн агуулах болгожээ.

Бэлгэдэл нь дүрслэх урлагт ч бататчихсан аж.

Гаралын хувилбарууд:

Тэмдэг Эртний Египетэд гарч ирсэн ба зүрх нь хүний үйлддэг буян нүгэлээр дүүрч байдаг гэж тэр үед итгэдэг байж. Шарилыг занданшуулсны дараа зүрхийг савлан цогцост нь буцаадаг байжээ. Шарилыг ороосон туузанд зүрхийг санагдуулах сахиусыг хийн ороодог байжээ.

Манай эриний өмнөх III–II зуунуудад Кирена хотод сильфия ихээхэн наймаалагдаж байв. Энэ ургамлыг жирэмслэлтээс хамгаалах эм болгодог байсан ба тэр хотын гол орлогыг оруулдаг байжээ.

Сильфийн навч нь хэлбэрээр зүрхийг санагдуулж байсан ба тэднийг Киренагийн зоос вааранд дүрслэн сэтгэлийн таашаалын эхлэлийг үүсгэж өгчээ.

Хайрын тэмдэг бол анх XIII зууны дундуур францын “Лийр жимсний роман” номонд гарсан байна. Бичил зурагт рыцарь конус гэхээр зүрх барьж буйг дүрсэлжээ.

Хожмын номуудад ч энэ танил зураглал харагдах болсон байна. Энэ бэлгэдэл нь дундад зууны ордны харилцааны ёс жаягийн илэрхийлэл болжээ.

М.Цогт